Dit artikel heeft als thema de geschiedenis van de Nederlandse vrijwilligers in de Germaanse en Waffen-SS en de hieraan gelieerde Schalkhaar politie eenheden.
In de Waffen-SS hebben in totaal rond de 22.000 Nederlandse vrijwilligers gediend ! Met dit aantal leverden de Nederlanders (samen met de Baltische vrijwilligers) relatief het grootste aandeel van gans Europa. Het is mijn bedoeling om mensen die iets over deze geschiedenis willen weten, zo goed en zo objectief mogelijk te informeren.
Kon er nu echt geen andere locatie gevonden worden voor de veteranen van nu? Kijkt u naar de volgende video en verbaas u net zoals ik dat deed. Tevens ben ik zeer benieuwd wie er over plus minus 70 jaar daar nog voorbij marcheren...
De Nederlandse deelname aan de missie in Mali is genocide en niets anders. Een schande voor Nederland dat wij meewerken aan de genocide van de Verenigde Staten van America op voornamelijk onschuldige moslims in de wereld.
Het is aan de Nederlandse militairen zelf om de politiek een sein te geven dat Mali geen bedreiging is voor Nederland zoals minister Timmermans ons wil doen geloven in zijn leugens over Mali.
Mali heeft niet eens een marine of luchtmacht van betekenis om de middellandse zee over te steken zoals Timmermans beweert, laat staan dat Mali uberhaupt een bedreiging is voor Europa.
DEN HAAG am Arsch der Welt - De beelden van de inhuldiging van Willem-Alexander op 30 april zullen de wereld overgaan. De troonswisseling zal bovendien goed zijn voor het beeld van Nederland in de wereld. Dat verwacht het Nederlands Bureau voor Toerisme en Congressen (NBTC).
Het NBTC, die reclame maakt voor het merk 'Holland', zag de bezoekersaantallen van de website www.holland.com vanuit het buitenland de afgelopen dagen flink stijgen, gemiddeld ruim twee keer zoveel als normaal. Vanuit Argentinië trekt de website acht keer zoveel bezoekers als normaal, zegt het NBTC, dat blij is met de toegenomen aandacht voor 'Holland'.
Van Prins Pils naar Koning kratje, beetje dom, maar gelukkig heeft hij wel een vrouw die bestaat of toch niet? Opdoeken dat Oranje familiebedrijf want een beetje democratie heeft tenminste een gekozen Staatshoofd en niet bij de gratie van een collectief waanidee.
Alle grote Republieken van Europa praten er al over, het einde van de euro. Eens moest deze euro Europa uit het slop trekken, kosten noch moeite werden gespaard om deze munt in te voeren destijds. Nu de crisis hard heeft toegeslagen in Europa en vele landen op het randje van faillissement balanceren is de bereidheid om de "schulden" te delen onder de lidstaten of gedeeltelijk te saneren verdwenen als sneeuw voor de zon.
Maar laten we positief blijven, het einde van de euro is niet meteen het einde van Europa, integendeel het einde van de euro kan een nieuw begin zijn voor een sterker Europa. De herinvoering van een eigen sterke munt kan ook voordelen opleveren, omdat ieder nadeel zijn voordeel heeft.
Bijvoorbeeld Nederland kan gelijk bij invoering van een nieuwe munt orde op zaken stellen, zwart geld elimineren en tevens een einde maken aan de graaicultuur die mede is ontstaan, voor een groot gedeelte door de euro. Ook kunnen we onze staatsvorm herzien en werken aan een herstel van de Republiek der Nederlanden, zo zou Vlaanderen weer kunnen samengaan met Nederland nadat we door Koning Willem I deze gebieden en volksgenoten waren kwijtgeraakt.
Vrijheid, gelijkheid en broederschap moeten weer de boventoon gaan voeren in ons land, eensgezindheid in plaats van nu verdeeldheid, liefde en menselijkheid in plaats van nu haat en instinctmatig toegeven aan egoïstische gevoelens. Solidariteit, eenheid en diversiteit moet de kracht worden van deze Republiek der Nederlanden in Europa.
Het einde van de euro is daarom slechts het begin...
Nederland zet je onrecht en beloftes aan de Papoea's eens recht, in plaats van VN clown te spelen in den vreemde en te fungeren als slaaf van het kapitalisme! Belofte maakt nu eenmaal schuld, dus Nederland los uw schulden eens in kortom, vrijheid voor Nieuw-Guinea en de Papoea's...
Crisis, chronische ziekte, ontslagen etc. etc. allemaal oorzaken waardoor mensen in nog meer problemen komen als ze al zitten. Het huidige zorgpremiestelsel doet daar geen goed aan, zo blijkt uit de volgende beelden. En de solidariteit onder de Nederlanders is dusdanig gezakt, dat ze zelfs elkaar meer willen laten gaan betalen als je een biertje of sigaretje rookt.
Op 4 juli 1934 was er in het gebouw De Harmonie aan de Rozengracht (nr. 207-213) een bijeenkomst tegen de steunverlaging van het Werklozen Strijd Comité, een organisatie van de Communistische Partij Holland (CPH). Op dezelfde avond zou de Nationaal-Socialistische Beweging (NSB) een bijeenkomst houden in de Indische Buurt, die echter niet doorging vanwege het overlijden van Prins Hendrik. Tegenstanders van de NSB gingen nu demonstreren tegen de verlaging van de werkloosheidsuitkering en werden daarbij tegengehouden door de politie. Dit leidde tot een fel gevecht waarbij de politie met stenen en dakpannen werd bekogeld. De straatverlichting werd vernield; van politiezijde werd geschoten. Amsterdam werd in die jaren, zoals zoveel steden in het industrialiserende Nederland, gekenmerkt door toenemende sociaal-economische tegenstellingen, en de Jordaan was nog een echte volksbuurt waar veel armen leefden.
Loop van de gebeurtenissen
De volgende dag was er een oorlogstoestand in de Jordaan. Bewoners trachtten bruggen in brand te steken. Op zaterdag 7 juli werd de wijk bezocht door minister-president Hendrik Colijn; hij gelastte een harder optreden van de politie. Het leger werd ingezet en de persen van de communistische krant De Tribune werden onklaar gemaakt. Op maandag 9 juli was het oproer voorbij; volgens het verslag van hoofdcommissaris H.J. Versteeg uit november 1934 vielen er vijf doden en 56 zwaargewonden, onder wie acht politieagenten en één marechaussee. Bij ongeregeldheden in dezelfde periode in Rotterdam viel één dode. Er werden in Amsterdam 107 arrestaties verricht.
Aan de opstand is al te nadrukkelijk de naam van de Jordaan verbonden; er braken ook gevechten uit in de Staatsliedenbuurt, de Spaarndammerbuurt, Wittenburg, Amsterdam-Noord en ook elders in het land, hoewel ze nergens die omvang kregen als in de Jordaan. Na de opstand van 1934 werden de opgebroken straten hersteld. De straten in de Jordaan werden geasfalteerd, opdat het opbreken ervan niet meer zo eenvoudig zou zijn. De Amsterdamse politie, die had ervaren niet opgewassen te zijn tegen grootschalige rellen, richtte de Karabijnbrigade op, de voorloper van de Mobiele Eenheid. Bron: Wikipedia
Joodse NSB’ers. Het klinkt nogal tegenstrijdig, maar aanvankelijk was de NSB niet antisemitisch en mochten ook Joden toetreden tot de partij. Partijleider Anton Mussert benadrukte dit in het partijblad Volk en Vaderland van 22 april 1933. “Gij hebt uw plaats in onze gelederen uit volle overtuiging,” zo richtte hij zich tot zijn Joodse partijleden, “blijft deze plaats waardig en Gij zult de voldoening hebben uw plicht te hebben gedaan tegenover al onze volksgenoten ondanks verdachtmaking en hoon.” Het is een hypocriete boodschap, want tegelijkertijd veroordeelt hij het openlijke antisemitisme van de Duitse NSDAP niet. Mussert beweert “dat het nationaal-socialisme in Nederland niet anti-semitisch behoeft te zijn of te worden, omdat hier in Nederland Joden zijn die met hun geheele hart het welzijn van de Nederlandsche natie zijn toegedaan, omdat zij daarmede één onverbrekelijk geheel uitmaken en in de toekomst willen blijven uitmaken.”
Dit was een loze voorspelling, want na de Duitse inval in Nederland was het Joden niet langer toegestaan om lid te zijn van de NSB. De partij werkte tijdens de oorlogsjaren actief mee aan de Jodenvervolging. De Joden die voor de oorlog lid waren geweest van de partij werden aanvankelijk uitgesloten van deportatie. Enkele van hen kwamen terecht in Villa Bouchina, een voormalige pastorie in Doetinchem die was omgebouwd tot interneringskamp voor de zogenaamde ‘Mussert-Joden’. Het pand was voor veel meer bevoorrechte Joden bestemd, maar uiteindelijk verbleven hier slechts negen bewoners, waaronder de illustrator Jo Spier – die overigens geen lid van de NSB was, maar wel goede contacten met Mussert onderhield – en zijn familie. Het bijzondere interneringskamp stond onder toezicht van adjunct-directeur Dirk Spanjaard die werd bijgestaan door de conciërge Jan Brugman. De geschiedenis van het interneringskamp is kort, want nog geen drie maanden na de ingebruikneming was het pand alweer verlaten. De ‘geprivilegieerde’ Joodse bewoners waren alsnog gedeporteerd en alleen de familie Spier overleefde de oorlog.
Het verhaal van Villa Bouchina werd enkele jaren geleden voor een groot deel gereconstrueerd door Teije Terhorst. Hij vertrouwde zijn bevindingen toe aan het internet. Zijn website over Villa Bouchina, Villabouchina.nl, werd in 2004 overgenomen door STIWOT. Ondanks dat er nog genoeg vragen openstonden lag het onderzoek vanaf dat moment stil, mede door een gebrek aan bronnen. In 2004 dook echter een document op met als titel “ter herinnering aangeboden aan Jan Brugman, conciërge-menagemeester-controleur en administrateur van het Joodsch Tehuis te Doetinchem, januari-1943-mei”. Het bleek een verslag te zijn van adjunct-directeur Dirk Spanjaard over zijn ervaringen in Villa Bouchina. Het document kwam niet in handen van STIWOT, maar werd integraal gepubliceerd in het boek “Joodse NSB’ers” van historicus Chris van der Heijden. STIWOT droeg bij aan de totstandkoming van dit boek over de geschiedenis van Villa Bouchina door de onderzoeksresultaten op onze website beschikbaar te stellen. Op onze beurt kunnen wij met behulp van dit boek hopelijk ons onderzoek verder voortzetten.
Om het unieke document van Spanjaard in de juiste context te plaatsen, deed Chris van der Heijden onderzoek naar Villa Bouchina en schreef hij hierover een begeleidende tekst. Daarin beschrijft hij de houding van de NSB ten opzichte van Joden gedurende de geschiedenis van de partij. Daarnaast introduceert hij de hoofdpersonen uit de geschiedenis van Villa Bouchina. Een belangrijke boodschap die de historicus wil overbrengen is “dat de werkelijkheid van de oorlog complex was en dat de meeste gebeurtenissen zich moreel gezien niet op maar tussen de polen van goed en kwaad afspeelden”. Daarmee zet hij zich af tegen het ‘klassieke verhaal’, zoals hij dat noemt, vertolkt door Lou de Jong, waarin de grenzen tussen goed en kwaad duidelijk afgebakend zijn.
Natuurlijk is de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog niet zwart-wit, maar is de geschiedenis van Villa Bouchina daar wel zo’n goed voorbeeld van? Is de NSB bijvoorbeeld minder ‘fout’ als we weten dat de partij van oorsprong niet antisemitisch was en heeft de bevoorrechting van dit zeer kleine groepje Joden ook maar enige invloed op het beeld dat wij hebben van de rol van de NSB bij de Jodenvervolging? Nee. Dat Joden voor de oorlog lid konden worden van de NSB – wat ook gewoon door Lou de Jong beschreven wordt – doet niks af aan het antisemitisme van de partij tijdens de oorlog. We kunnen er bovendien niet omheen dat de NSB een belangrijke rol heeft gespeeld bij de deportatie van meer dan 100.000 Joodse landgenoten die omgebracht werden in de vernietigingskampen. Een groepje van negen bevoorrechte Joden valt daarbij in het niet. Bovendien had bevoorrechting voor de nazi’s zelden enige waarde, zoals ook blijkt uit het feit dat enkel de familie Spier de oorlog overleefde. Het verhaal van de ‘Mussert-Joden’ is geen heldenverhaal, zoals dat van de ‘Schindler-Joden’, want tegelijk met de reddingspoging van dit hele kleine groepje Joden werd door de NSB toegekeken, of nog erger, meegeholpen met de deportatie van vele anderen.
Weliswaar verandert Chris van der Heijden met zijn betoog het beeld van de geschiedenis niet, maar hij vult wel belangrijke gaten op in ons onderzoek naar Villa Bouchina. Zo zijn we door het lezen van dit boek te weten gekomen wat het lot is van de familie Rimini, een vraag die door ons tot dusver niet beantwoord kon worden. Wegens zware ziekte van één van de dochtertjes kreeg deze familie uitstel van vestiging te Doetinchem. Uitstel werd echter afstel. Vader Philip Rimini stierf vervolgens op 8 maart 1945 in Buchenwald. Moeder Rimini en haar twee dochtertjes werden op 25 oktober 1944 vergast in Auschwitz. Ook het verslag van Spanjaard, waarin de achtergrond van deze publicatie ligt, biedt ons nieuwe inzichten. Het is zeker geen droog verslag in ambtelijke taal, maar een meeslepend, sympathiek verslag van Spanjaards ervaringen met de oprichting en sluiting van Villa Bouchina en haar bewoners. Kleine details, bijvoorbeeld over de inrichting van het huis en de kookkunsten van mevrouw Spier, worden afgewisseld met belangrijke informatie over onder andere de bestuurlijke organisatie van het interneringskamp.
“Joodse NSB’ers” vormt een zeer nuttige aanvulling op de website Villabouchina.nl. Zowel het onderzoek van Chris van der Heijden als de tekst van Spanjaard bieden nieuwe inzichten en feiten. Dat is ook het interessante van geschiedschrijving: het is nooit definitief, want altijd kunnen er nieuwe bronnen opduiken en kunnen historici tot nieuwe inzichten komen. Of STIWOT aan de hand van deze publicatie op de korte termijn verder gaat met het onderzoek naar Villa Bouchina is onzeker, maar het is een feit dat dit boek, en dan vooral het verslag van Spanjaard, daarbij absoluut een belangrijke bron zal zijn.*
* = Inmiddels is de website sinds de zomer van 2007 weer in handen van Teije Terhorst, de oorspronkelijke eigenaar. STIWOT is dus niet langer betrokken bij het onderzoek naar Villa Bouchina.
Bron: go2war2
Deze Nederlandse overheid die al drie ministers van Joodse signatuur telt, is voorlopig niet van plan om de autochtone inwoners van Palestina als eigen Staat te erkennen. Over enkele maanden gaan de Palestijnen naar de Verenigde Naties om erkenning te vragen voor een Palestijnse staat. Maxime Verhagen zegt het zo: „Een Palestijnse staat kan alleen maar de uitkomst zijn van vreedzame onderhandelingen” en verder zegt hij: „Er moet een twee Staten-oplossing komen en we doen daar vanuit Nederland datgene aan wat we kunnen om dat te realiseren.” Een gotspe natuurlijk dat de Palestijnen vreedzaam moeten onderhandelen en dat terwijl hun Palestina in 1948 bezet is geworden door de Joodse terroristen uit Europa met behulp van het Joodse lobbyisme uit Amerika en Groot-Brittannië. Het Palestijnse volk wordt onderdrukt door een zionistisch regime en de Nederlandse overheid gaat daarin mee dus, hoogstwaarschijnlijk door de Joodse lobby in de Nederlandse politiek. De wereld op zijn kop en een aanklacht voor het mensenrechtenbeleid van Nederland ten opzichte van het Palestijnse volk. Israël is ronduit een racistisch land te noemen en zou juist door Nederland geboycot moeten worden net zoals eens Zuid-Afrika dat werd voor haar racistische beleid en de onderdrukte Palestijnen zouden juist onze steun moeten krijgen. Het collectieve schuldgevoel van de Nederlandse overheid over de volledige medewerking aan de Duitse bezetter van destijds, vertroebeld het zicht op de ware onderdrukten in deze wereld en dat zijn allang niet meer de Joden maar de Palestijnen in dit geval. Ik pleit dan ook voor een ander Joods geluid in de Nederlandse politiek en meer solidariteit voor het onderdrukte Palestijnse volk in hun eigen Staat. Kijkt uzelf naar de "vreedzame" handelingen van de Staat Israël met de Palestijnen en oordeelt uzelf wie er vreedzaam is en wie niet. En over een achterlijke cultuur gesproken meneer Wilders?
En kijkt u hier naar een ander Joods geluid over Gaza
In Nederland gelden Nederlandse regels en als de meerderheid van de volksvertegenwoordiging een verbod op rituele slacht instelt is dat een democratisch genomen feit. Dus als de Joodse en Islamitische gemeenschappen in Nederland ritueel willen slachten dan doen ze dat maar in landen waar dat nog wel is toegestaan en kunnen ze het vlees vandaar importeren.
Deze Nederlandse overheid die al drie ministers van Joodse signatuur telt, is voorlopig niet van plan om de autochtone inwoners van Palestina als eigen Staat te erkennen. Over enkele maanden gaan de Palestijnen naar de Verenigde Naties om erkenning te vragen voor een Palestijnse staat. Maxime Verhagen zegt het zo: „Een Palestijnse staat kan alleen maar de uitkomst zijn van vreedzame onderhandelingen” en verder zegt hij: „Er moet een twee Staten-oplossing komen en we doen daar vanuit Nederland datgene aan wat we kunnen om dat te realiseren.” Een gotspe natuurlijk dat de Palestijnen vreedzaam moeten onderhandelen en dat terwijl hun Palestina in 1948 bezet is geworden door de Joodse terroristen uit Europa met behulp van het Joodse lobbyisme uit Amerika en Groot-Brittannië. Het Palestijnse volk wordt onderdrukt door een zionistisch regime en de Nederlandse overheid gaat daarin mee dus, hoogstwaarschijnlijk door de Joodse lobby in de Nederlandse politiek. De wereld op zijn kop en een aanklacht voor het mensenrechtenbeleid van Nederland ten opzichte van het Palestijnse volk. Israël is ronduit een racistisch land te noemen en zou juist door Nederland geboycot moeten worden net zoals eens Zuid-Afrika dat werd voor haar racistische beleid en de onderdrukte Palestijnen zouden juist onze steun moeten krijgen. Het collectieve schuldgevoel van de Nederlandse overheid over de volledige medewerking aan de Duitse bezetter van destijds, vertroebeld het zicht op de ware onderdrukten in deze wereld en dat zijn allang niet meer de Joden maar de Palestijnen in dit geval. Ik pleit dan ook voor een ander Joods geluid in de Nederlandse politiek en meer solidariteit voor het onderdrukte Palestijnse volk in hun eigen Staat. Kijkt uzelf naar de "vreedzame" handelingen van de Staat Israël met de Palestijnen en oordeelt uzelf wie er vreedzaam is en wie niet. En over een achterlijke cultuur gesproken meneer Wilders?
En kijkt u hier naar een ander Joods geluid over Gaza
In Nederland gelden Nederlandse regels en als de meerderheid van de volksvertegenwoordiging een verbod op rituele slacht instelt is dat een democratisch genomen feit. Dus als de Joodse en Islamitische gemeenschappen in Nederland ritueel willen slachten dan doen ze dat maar in landen waar dat nog wel is toegestaan en kunnen ze het vlees vandaar importeren.
Uitspraken van Maarten van Rossum
'Ik heb genoeg van de PVV in Nederland: geen PVV sympathisant er meer bij. Ik heb genoeg van de aanbidding van Geert Wilders en de PVV in Nederland: geen PVV-zetel er meer bij. Ik heb genoeg van de PVV-film Fitna: Verbied die knip en plak film wegens aanzetten tot haat. Ik heb genoeg van het Wilders boek "Kies voor vrijheid" in Nederland: Verbied dat zionistische boek want genoeg is genoeg.' Een oud Hollands spreekwoord gaat: "Een koekie van eigen deeg geven" in dit geval een vlaai met sambal oelek.
Veel kiezers ergeren zich aan de Jip en Janneketaal van de huidige politici. Met name middelbaar en hoger opgeleiden storen zich mateloos aan de populistische politici die directe straattaal gebruiken, politici met meer inhoudelijke kennis van zaken zijn veel overtuigender, zo menen de kiezers. De PVV bijvoorbeeld wil graag geassocieerd met de gewone burger en bedient zich heel vaak van Jip en Janneke taal, om zo voor Henk en Ingrid begrijpbaar te blijven en omdat hun vertegenwoordigers een andere taal vaak niet eens kennen. Ook bedient de PVV zich van alle tactieken waar de NSDAP van Adolf Hitler ook groot mee is geworden, maar ze willen niet vergeleken worden met de voormalige nazi partij of de NSB. Ze associëren de moslims met dieren, net zoals de Nazi's deden met de Joden en ze beledigen bewust de moslims met een uitdrukking als "kopvoddentax", wederom net zoals de Nazi's dat deden met de Joden. Natuurlijk is de PVV boos om deze vergelijking want ze hebben een voorliefde voor Israël, het land waar tevens een groot deel van hun partijgeld vandaan komt en dan met name uit de zionistische hoek, met andere woorden de extreem rechtse Joden zeg maar. De blonde leider (Leider = Fuhrer in het Duits) verbleef zelfs enkele jaren in een Kibboets te Israël, alwaar hij zijn voorliefde voor het Joodse volk opdeed. De PVV kent ook een hoog gehalte Nederlandse Joden binnen haar gelederen, althans binnen haar fracties omdat je geen lid kunt worden van de PVV. In de Haagse fractiekamer tref je ook geen Nederlandse vlag aan op de muur, maar een Israëlische vlag. Geert Wilders moet je niet vergelijken met de Nazi's of Adolf Hitler maar eerder met zionistische fascisten in Israël. Het gedweep met Israël van de PVV, begint dan ook eerder op landverraad aan Nederland te lijken en rijst gelijk de vraag wie dit eenmansbedrijf dient, Israël of Nederland? Gezien de echtgenoot van Wilders ook Joods is althans Hongaars Joods, denk ik eerder dat Geert Wilders Israël dient dan Nederland. Dit blijkt ook uit een loyaliteitsverklaring van de PVV aan Israël, iets wat ze voor Nederland nog nooit gedaan heeft. De achterban van de PVV en ook de tweede Kamerleden zijn niet vies van bedreigen en intimideren van andersdenkenden, wederom een beproefde nazi tactiek. Dat het Halal slachten ook niet verboden is in Nederland heeft eerder met het ritueel Joods slachten te maken dan met de voorliefde van de PVV voor moslims. Heel vreemd eigenlijk want Arabieren zijn genetisch identiek aan de Joden en behoren allebei tot het Semitische ras. Israël zelf kun je rustig het meest racistische land ter wereld noemen, als je geen Jood bent kun je een Israëlisch paspoort gewoon vergeten en ze hebben van de Gaza strook een groot concentratiekamp gemaakt, het enige wat daar nog gebouwd moet worden naast de afscheidingsmuur zijn vernietigingsmiddelen om voorgoed van het Palestijnse volk af te komen. Gezien de geschiedenis van het Joodse volk is dit natuurlijk 2 keer zo erg als wat de Duitsers gedaan hebben. Laat de PVV maar boos zijn, hopelijk leidt de opwinding binnen deze met voornamelijk Joden in haar partij, tot een "hartinfarct" zodat we deze racistische partij met een zionistisch tintje snel van het toneel zien verdwijnen. Want ook al hebben veel autochtone Nederlanders nog steeds een schuldgevoel ten opzichte van de Joden, dit schuldgevoel voor het massaal uitleveren van de Nederlandse Joden aan de voormalige Duitse bezetter zal verdwijnen als sneeuw voor de zon. Als de autochtone Nederlanders eenmaal inzien dat deze partij van de haat, Nederland niet dient maar eerder de racistische staat Israël. Kijkt u hier zelf naar de bijna "nazi" retoriek te noemen van de blonde leider die tevens niet graag onderbroken wordt in zijn demagogische antwoorden.
De Afrikaanse piraten azen op schepen die onder de Nederlandse vlag varen, omdat de piraten weten dat aan boord van deze schepen zich geen bewapende beveiligers bevinden. Om te voorkomen dat piraten aan boord klimmen zijn rollen prikkeldraad aan de relingen van de schepen aangebracht. De Nederlandse reders dreigen om het rood-wit-blauw dan ook massaal te strijken en te verruilen voor een buitenlandse vlag. Dit als gevolg van de in hun ogen lakse houding van de Nederlandse regering ten opzichte van de Afrikaanse piraten. De reders luidden de noodklok en roept politiek Den Haag op om nationale wetgeving te wijzigen net zoals andere Europese landen en de Verenigde Staten dat recentelijk hebben gedaan. Die laten wel gewapende begeleiding toe op hun schepen en dat blijkt in de praktijk wel een uiterst effectief middel tegen de Afrikaanse piraten. De situatie op de Indische Oceaan wordt steeds hachelijker voor Nederlandse schepen en de laffe houding van de Nederlandse overheid is niet bepaald een VOC mentaliteit te noemen. De Nederlandse schepen waren ooit de schrik der zee waar dan ook ter wereld en heden ten dage schrikken zij van elk piratenschip. Nederland was dan ook geen Koninkrijk in die heroïsche tijden maar een Republiek met daadkracht in plaats van nu lafheid en incompetentie. Als wij de Nederlanders de moed hebben om de Republiek te herstellen zal het met de eens nationale trots, onze driekleur wel weer goed komen en tot die tijd zullen de reders overgeleverd zijn aan de grillen van de piraten. De Nederlandse marine is tegenwoordig ook niet veel "soeps" meer, wat u kunt zien in de volgende beelden.
